Izolacja dachu płaskiego

Ocena: 0
2337

Dachy płaskie to konstrukcje powszechnie wykorzystywane nie tylko w budownictwie magazynowym czy przemysłowym, ale też mieszkaniowym – ze szczególnym naciskiem na obiekty wielorodzinne. Dachy te wymagają dużej uwagi zarówno przy projektowaniu, jak i wykonawstwie samej konstrukcji nośnej oraz poszczególnych ich warstw.

Konstrukcję nośną dachów płaskich zwykle stanowią prefabrykowane płyty TT, trapezowe blachy stalowe, pełne płyty żelbetowe lub betonowe płyty kanałowe. W przypadku podłoży betonowych niezwykle ważne jest odpowiednie przygotowanie samej powierzchni. Gładkość takiego podłoża powinna odpowiadać gładkości betonu po usunięciu deskowania. Nierówności między elementami należy wyrównać do 1:15, ewentualne szczeliny o szerokości powyżej 12 mm wypełnia się zaprawą cementową.

Dobry spadek to podstawa
Dachy płaskie nigdy nie są płaskie. W warunkach polskiego klimatu zerowy kąt nachylenia dachu oznacza problemy eksploatacyjne związane z mechaniczną degradacją materiału izolacyjnego czy korozją stalowych blach i łączników mechanicznych. Dlatego też przyjmuje się, że planowane spadki w przypadku dachów płaskich powinny wynosić co najmniej 2–3°.

Wyjątek od tej reguły stanowią zlewnie pogłębione i inne elementy, gdzie z uwagi na konstrukcyjne ograniczenia nie ma możliwości wykonania odpowiednich spadków. W takich miejscach należy za wszelką cenę ograniczyć ryzyko wystąpienia zastoisk wody. Można to uzyskać, np. wykonując hydroizolację z trzech warstw grubych, zbrojonych, odpornych na niskie temperatury pap termozgrzewalnych.

Montaż paroizolacji
Gdy podłoże jest gotowe, kolejny etap to ułożenie bariery paroszczelnej, dzięki której ciepłe powietrze nie będzie się kondensować na warstwie izolacyjnej. Za warstwę paroizolacji może służyć membrana bitumiczna lub warstwa folii paraizolacyjnej o grubości 0,2 mm, która nie ulega procesom starzenia. W przypadku renowacji starej połaci dachowej, za barierę paroszczelną może posłużyć istniejące pokrycie. Jeśli to konieczne, w charakterze podłoża dla paroizolacji można wykorzystać wełnę mineralną o grubości 20–70 mm.

Paroizolację montuje się możliwie jak najbliżej „ciepłej”, wewnętrznej strony konstrukcji. Oznacza to, że minimum ¾ izolacji termicznej powinno znajdować się nad paroizolacją. Konieczne jest wykonanie co najmniej 200-milimetrowych zakładek, gdyż w przeciwnym razie może wystąpić „efekt kominkowy”, powodujący zasysanie wilgotnego powietrza i zamarzanie zawartej w konstrukcji wody w okresie zimowym. Poprawnie wykonane uszczelnienie konstrukcji dachu pozwala uzyskać równowagę temperatury wewnętrznej i zewnętrznej, a także wilgotności oraz ciśnienia.

Dobór izolacji termicznej
Dobór rozwiązania termoizolacyjnego w żadnym stopniu nie zależy od rodzaju konstrukcji nośnej. Płyty izolacyjne działają jak warstwy rozprowadzające obciążenie mechaniczne. Oznacza to, że właściwości wytrzymałościowe zarówno materiału izolacyjnego, jak i pokrycia dachowego powinny sobie odpowiadać. Obok parametrów termicznych, wyboru konkretnych produktów należy więc dokonywać w oparciu o wymaganą klasyfikację ogniową oraz właściwości mechaniczne.

Na dachy płaskie działa wiele różnych obciążeń, które również należy uwzględnić przy wyborze produktów izolacyjnych. Z uwagi na wytrzymałość na ściskanie oraz naprężenia ściskające płyt izolacyjnych, badana zgodnie z normą EN 826 (przy 10% deformacji lub ugięciu lub zniszczeniu), zaleca się stosowanie następujących rozwiązań:

W przypadku izolacji dachu płaskiego należy użyć co najmniej dwóch warstw płyt z wełny mineralnej, gdzie warstwa spodnia charakteryzuje się lepszymi parametrami termicznymi, a warstwa wierzchnia powinna zapewniać trwałe, twarde i ognioodporne podłoże dla warstwy pokrycia dachowego – wyjaśnia Adam Buszko z Paroc Polska – Płyty rowkowane należy zastosować tak, aby poziom rowków był jak najbliżej poziomu membrany dachowej, a więc mniej więcej 20–70 mm od górnej powierzchni.

Układanie izolacji na blasze trapezowej
W konstrukcjach dachów płaskich, gdzie warstwę nośną stanowi blacha trapezowa, wykonawca powinien bezwzględnie pamiętać o zasadach właściwego układania materiału izolacyjnego. Podstawową regułą rozmieszczania płyt jest układ mijankowy, czyli unikanie sytuacji, w której narożniki czterech płyt zbiegają się w jednym punkcie.

Płyty możemy układać równolegle lub prostopadle do fałd blachy, łącząc je ze sobą pomiędzy fałdami blachy lub na fałdzie. W pierwszym przypadku płyty o określonej grubości mogą się ze sobą stykać tylko pod warunkiem, że będzie istnieć określony, maksymalny dystans pomiędzy owymi fałdami. W przypadku łączeń na fałdzie płyty wymagają podparcia o odpowiedniej szerokości.

 

Paroc Polska Sp. z o.o.

Źródło: Dachy, nr 4 (220) 2018

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ: